“Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder”
Theo Seubers over 24 jaar ABWC in Drenthe
Verhalen van Vakbekwaamheid, een serie in het kader van 80 jaar ABWC
Sommige mensen raken besmet met het ABWC. Theo Seubers is daar eerlijk over: het is een virus. Ruim 24 jaar lang was hij provinciaal coördinator in Drenthe. Organisator, presentator bij de prijsuitreikingen en de stuwende kracht achter de vaardigheidstoetsen in de provincie. Zijn vrouw en dochters hielpen mee met de administratie. De hele post kwam kijken. En de zaal? Die zat altijd vol.
Van de post naar het ABWC
Het begon op de brandweerpost, waar Theo als manschap en later als bevelvoerder meedeed aan de vaardigheidstoetsen. De reden was simpel: het werkte. “Je zag dat de posten die meededen aan de vaardigheidstoetsen, ook goed hun werk deden in de praktijk. In het echie, zeg maar.”
Rond 2000 werd Theo gevraagd door zijn voorganger Theo Gerard om het coördinatorschap in Drenthe over te nemen. Hij draaide een keer mee en was verkocht. Met toestemming van zijn leidinggevende, want dit paste niet in de avonduren alleen, nam hij de hele veiligheidsregio mee. “Ik zei: ik ga dit doen, maar ik kan het niet allemaal in de avonduren doen. Dat ging ook gebeuren, dat mocht gewoon.”
De hele stapel opnieuw
Wie denkt dat de organisatie van vaardigheidstoetsen altijd digitaal was, heeft het mis. In Theo’s beginjaren was de administratie puur handwerk. Zijn vrouw deed de puntentellingen, net zoals Koosje dat deed bij Theo Gerard. Kolommen optellen, totalen controleren, en als er tien punten niet klopten? Dan ging de hele stapel opnieuw. “Die meiden hebben wat werk verzet.”
De ontwikkeling van papier naar digitaal heeft Theo van dichtbij meegemaakt. Van handgeschreven formulieren naar zelfgemaakte templates op de computer. Van de overhead projector met sheets naar presentaties op een beamer. En van het koffertje met prijzen, “net zoals op Prinsjesdag”, naar een gestroomlijnde organisatie waar om zeven uur stipt de uitslagen klaarlagen.
Kijken is niet hetzelfde als zien
Bij de prijsuitreikingen maakte Theo er een gewoonte van om met foto’s en een presentatie de leermomenten terug te geven. Want alleen een verhaaltje vertellen, dat bleef niet hangen. Beelden wel.
Zijn favoriete les: kijken is niet hetzelfde als zien. Bij een scenario met een gasexplosie stond er een gasmeter met afsluiter in een steegje. Niemand zag het. Bij een ander scenario stond er een bassin met daarop “bassin met leidingwater”, maar ploeg na ploeg las “besmet leidingwater” in plaats van “bassin met leidingwater” en gebruikte het niet. “Ze kijken wel, maar ze zien het niet.” Precies dat soort momenten nam Theo mee in zijn presentaties, zodat elke ploeg iets concreets mee naar huis nam.
De Theo Seubers Bank en andere Drentse uitvindingen
Drenthe stond bekend om inventieve scenario’s. De posten kwamen met de wildste ideeën. Een bankoverval bij de “Theo Seubers Bank”, bedacht in de tijd van de Dirk Scheringa-affaire, compleet met mooie bomen op de deur. Een speedway met echte motor en spikes op de ijsbaan in Assen. Vaardigheidstoetsen in het Drents Museum of een neergestorte helikopter. “Die mensen zijn allemaal zo inventief. Dat is niet normaal.”
Soms moest Theo de rem erop zetten. “We moeten het wel binnen 30 minuten kunnen doen. Het is niet de hele dag één inzet.” Maar die creativiteit zorgde ervoor dat de vaardigheidstoetsen in Drenthe leefden. En niet alleen bij de ploegen: de hele post kwam mee. Gezinnen, oud-leden, iedereen. Dat was standaard in Drenthe.
Het gezin deed mee
Wat het ABWC voor Theo bijzonder maakte, was dat het verder reikte dan de kazerne. Zijn vrouw hielp met de administratie. Zijn dochters gingen mee naar de vaardigheidstoetsen. “Die vonden het hartstikke leuk. Papa en mama gingen, nou dan gingen zij ook mee.” Toen de dochters na een paar jaar afhaakten, kwamen er andere meiden van het kantoor bij. Ook zij raakten besmet met het virus. “Dat is ook mooi gebeurd.”
De sfeer na afloop hoorde erbij. In het begin waren de prijsuitreikingen nog in zaaltjes, maar dan vertrok iedereen na afloop direct. Dus werd het de eigen kazerne: voertuigen eruit, tafels erin, en na de uitreiking een biertje. Theo herinnert zich een keer dat ploegen uit het midden van het land wilden buikschuiven. “Ja, buikschuiven, hoezo? Een paar biertafels aan elkaar en dan een wedstrijdje. Hartstikke mooi.”
Van MKZ tot COVID
In 24 jaar maakte Theo twee crises mee die de vaardigheidstoetsen stillegden. Tijdens de mond-en-klauwzeercrisis was de communicatie onduidelijk. Wat mocht wel, wat niet? Drenthe organiseerde toen zelf een toets, de Theo-Gerard-Brandweerwedstrijd, vernoemd naar de wisseling van het coördinatorschap.
Bij COVID kon er helemaal niets meer. Maar het verschil was groot: het bestuur gaf veel duidelijkere richtlijnen. “Je kon zien dat het bestuur ook veel beter werd.” Voor Theo een teken dat het ABWC als organisatie in die twintig jaar flink was gegroeid.
Het onvermijdelijke verdriet
Niet alles was feest. Op 9 mei 2008 kwamen drie brandweercollega’s uit Eelde om het leven. Elke vaardigheidstoets dat jaar stonden ze stil bij het verlies, en bij de start van elke prijsuitreiking werd een minuut stilte gehouden. Maar Theo deed wat brandweermensen doen: de leermomenten meenemen. De bevindingen uit het onderzoek kwamen terug in de scenario’s van de jaren erna.
Samen kom je verder
Als je Theo vraagt naar zijn motto, hoef je niet lang te wachten: “Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder.” Het is de rode draad door alles wat hij in Drenthe heeft opgebouwd. De ploegen meenemen, de posten enthousiasmeren, de hele regio betrekken.
En dat motto heeft zich uitbetaald. Een onderzoek naar de kwaliteit van de vaardigheidstoetsen in Drenthe concludeerde dat de organisatie uitstekend was. Van de voorbereiding tot de dag zelf, van de samenwerking tussen waarnemers tot de coaching achteraf. Een voorbeeld voor de rest van het land.
Inmiddels heeft Theo het stokje overgedragen aan Jeroen. Met vol vertrouwen. Maar het ABWC-virus? Dat raak je niet meer kwijt. En dat hoeft ook niet.
Dit is het tweede interview in de serie “Verhalen van Vakbekwaamheid”, waarin we mensen spreken die het ABWC hebben gevormd. Het ABWC bestaat in 2026 tachtig jaar.